Na płycie utwory, w których dominuje motyw zimy, przeplatają się z tradycyjnymi angielskimi kolędami, podkreślając niejako, że Boże Narodzenie jest centralnym punktem pory zimowej (przynajmniej w naszych szerokościach geograficznych). W większości są to utwory wywodzące się brytyjskiej tradycji, powstałe na przestrzeni kilku minionych stuleci, ale można wśród nich znaleźć także pochodzące m.in. z Hiszpanii czy Niemiec.

Utworem promującym płytę jest “Soul Cake”, który jest dość żywym i szybko wpadającym w ucho utworem, a przez to najbardziej “radiowym”. Pod względem tematycznym opisuje jednak pewien rytuał niezwiązany bezpośrednio z zimą, a związany raczej z tradycją Dnia Zadusznego.

Płyta rozpoczyna się od starej baskijskiej kolędy “Gabriel’s message”, która w XIX wieku została przetłumaczona na angielski i weszła w brytyjski kanon kolęd. Pod względem treści najbardziej przypomina polską adwentową pieśń “Archanioł Boży Gabryjel”. Inne kolędy na płycie to nastrojowe kołysanki (”Ballulalow” i “Lullaby for anxious child”), a także nietypowa opowieść o świętej rodzinie (”Cherry Tree Carol”) oraz utwory z motywem róży symbolizującej narodzonego Chrystusa (”There is no rose of such virtue” oraz “Lo, how a rose E’er blooming”).

Pozostałe utwory nawiązują bezpośrednio do zimy jako pory roku. Surowość zimowej aury, zarówno pod warstwą słowną, jak i muzyczną, można szczególnie odczuć w utworach “Cold Song” oraz “Now winter comes slowly”.

Mimo, że na płycie dominują utwory skomponowane przed wieloma wiekami, to płyta nie jest jednak całkowicie odtwórcza. Spośród piętnastu utworów na płycie, dwie są autorskimi utworami Stinga, do których stworzył (lub współtworzył) muzykę oraz napisał słowa (”Hounds of Winter” oraz “Lullaby for anxious child” – ukazały się już wcześniej w innych aranżacjach na płycie “Mercury Falling”). Muzykę skomponował także do wiersza “Christmas at sea” autorstwa R.L. Stevensona, a do adaptacji utworów dwóch wielkich kompozytorów, F. Schuberta oraz J.S. Bacha dopisał angielski tekst (odpowiednio “The Hurdy-gurdy Man” oraz “You only cross my mind in Winter”).

Wprawdzie okres Bożego Narodzenia już minął, ale zima jeszcze w pełni, więc płyta przynajmniej w części jest jeszcze jak najbardziej na czasie. Idea płyty została szczegółowo opisana na oficjalnej stronie Stinga oraz w nieco bardziej zwięzły sposób, na poniższym filmiku.

Zachęcam do słuchania.

Sam wyjazd miał dwojaki charakter. Był to wyjazd zarówno dla narciarzy jak i dla amatorów górskich wędrówek. Ja, jako że nart w życiu na nogach nie miałem, a równocześnie kocham chodzić po górach, więc wybór był prosty – górskie wędrówki. Na każdy dzień dostępne była trasa łatwiejsza i trasa trudniejsza. Z pięciu wędrówek, czterokrotnie wybierałem trasę trudniejszą, bo ona dawała zdecydowanie więcej przyjemności związanej z chodzeniem po górach. Celem górskich wędrówek był przede wszystkim pobliski Beskid Makowski (w tym najwyższy szczyt pasma – Lubomir oraz najwyższy szczyt w pobliżu Skomielnej – Koskowa Góra, a także kilka innych szczytów po drodze) a ostatniego dnia pobytu – także Gorce (a konkretniej ich kulminacja, czyli Turbacz).

Góry Beskidu Makowskiego nie należą do zbyt wymagających, jednak jak na tę porę roku były idealne. Przy śniegach i mrozach są znacznie bezpieczniejsze niż wysokie szczyty Tatr. Cechą charakterystyczną wycieczek w Beskid Makowski było to, że na jednej trasie przechodziliśmy przez kilka szczytów. Więc na początku czekało nas jedno podejście, następnie zejście na podobną wysokość, później drugie podejście i kolejne zejście itd. Nie było więc jednostajnego podchodzenia pod górę, tak jak to jest np. w Tatrach, ale zdobywanie kolejnych gór leżących na dłuższej trasie. Każdego dnia przechodziliśmy blisko 20 km. Ale suma pokonanych podejść i zejść byłaby pewnie porównywalna do pojedynczego wejścia i zejścia w Tatrach.

Pogoda na wyjeździe była zmienna. Pierwszego dnia mieliśmy piękne słońce, bezchmurne niebo i świetną widoczność, trzymał lekki mrozik, a dzień nas pożegnał pięknym zachodem słońca ponad górami. Następne dni przyniosły ocieplenie, odwilż, zachmurzenie, a czasami też deszcz. Śnieg powoli znikał, a w dzień Nowego Roku już go praktycznie nie było, tak że wędrowaliśmy w okropnym błocie. Ale ostatniego dnia, podczas naszej górskiej wycieczki na Turbacz, wspinaczka zaskoczyła nas piękną zimową scenerią. Było mroźno i śnieżnie, ale pięknie

Z tego względu, że był to wyjazd sylwestrowy, więc i dobrej zabawy sylwestrowej nie mogło zabraknąć. Nasz bal został zorganizowany w ośrodku w którym mieszkaliśmy, a dokładniej w naszej jadalni. Rozpoczął się dosyć improwizowanym polonezem. Nie mogło na nim zabraknąć także kultowego Tańca Belgijskiego. Zabawa była bardzo udana. Muszę powiedzieć, że dawno tak dobrze się nie bawiłem.

Sama miejscowość Skomielna Czarna zasługuje na uznanie przede wszystkim za różne przedsięwzięcia, których się podejmują jej mieszkańcy. Dowodem tego jest szczególnie “Domek z piernika” (o tym niżej) oraz własne parafialne radio Ain Karim o charakterze religijno-społecznym, które nadaje w najbliższej okolicy i jest prowadzone przez wolontariuszy z pobliskich terenów.

Ów wspomniany powyżej “domek z piernika” jest pięknie ustrojoną i oświetloną świąteczna zagrodą. Góruje ona nad Skomielną Czarną i gdy się ściemni nadaje niesamowity klimat całej okolicy. Oświetlony domek wygląda rzeczywiście jak bogato ozdobiony świąteczny “domek z piernika” i stał się niewątpliwą atrakcją miejscowości. Na poniższym filmiku można zauważyć jak to wszystko wyglądało:

Wyjazd był niewątpliwie bardzo udany i jestem szczęśliwy, że się zdecydowałem na niego pojechać. Takie tygodniowe oderwanie od rzeczywistości było mi potrzebne, szczególnie po tym co się w ostatnich miesiącach w moim życiu działo. Był to jednocześnie czas radości, czas spotkania z innymi ludźmi, czas górskiego wysiłku, czas wyciszenia i czas zabawy.

Pełna fotorelacja z wyjazdu w mojej galerii na Picasa.

Jednak polska zima też potrafi być piękna, co udowodniła szczególnie wczoraj i dzisiaj. Gdy zaczyna padać śnieg, od razu na myśl przychodzą mi na myśl słowa piosenki Anny Marii Jopek i Jeremiego Przybory:

Na całej połaci śnieg, w przeróżnej postaci śnieg…

Posłuchajmy…

Tę grudniową nijakość, zatrzymanie pomiędzy jesienią a zimą, można jednak spróbować przezwyciężyć. Narzekając pewnego dnia na moim blipie na szarość dnia, dostałem proste rozwiązanie od innego blipowicza: “kubek herbaty, koc i dobra muzyka powinny poprawić humor”.

I rzeczywiście: pijąc dobrą i rozgrzewającą herbatą, otulony ciepłym kocem i słuchając wspaniałej nastrojowej muzyki, nastrój poprawia się w sposób zdecydowany. Proste rozwiązania są zawsze najlepsze, chociaż nie zawsze pierwsze przychodzą do głowy.
Niemniej jednak słoneczko także by się przydało