Warszawa jest miejscem o tyle niezwykłym dla tej Nocy, ze względu na mnogość instytucji udostępnionych dla zwiedzających (w tym roku było ich 158). Dlatego nie lada wyzwaniem było wybranie odpowiednich miejsc, tak żeby zobaczyć jak najwięcej, nie stać w długich kolejkach i pójść w miejsca w których się jeszcze nie było. Po różnych przemyśleniach, wraz z moimi nocnymi towarzyszami, zdecydowaliśmy się trzymać okolic Nowego Świata, Krakowskiego Przedmieścia, Starego i Nowego Miasta. Było więc trochę dla odmiany od zeszłych lat, kiedy to przeskakiwałem w różne części Warszawy, szczególnie na Pragę (o czym pisałem rok temu), a także Wilanów, Żoliborz i inne miejsca. Koncentracja naszych celów spowodowała, że nie korzystaliśmy z tradycyjnych dla tej Nocy autobusowych linii muzealnych, a wszystkie punkty zeszliśmy na piechotę.

Rozpoczęliśmy pod Pomnikiem Mikołaja Kopernika i dalej w kolejności: Pałac Staszica, Giełda Papierów Wartościowych, Galeria Atelier, Akademia Sztuk Pięknych, Dom Spotkań z Historią, Muzeum Marii Curie-Skłodowskiej, a na koniec Muzeum Azji i Pacyfiku.

Giełda Papierów Wartościowych, która w tym roku po raz pierwszy gościła Noc Muzeów, reklamowana była jako jedna z większych atrakcji tegorocznej edycji imprezy. Ludzi było tam sporo, aczkolwiek spodziewaliśmy się znacznie większych kolejek. A że w staniu w kolejkach, szczególnie na Krakowskim Przedmieściu, miałem już w tym roku niezłą wprawę, to żadne kolejki nie byłyby straszne Wszystko szło dosyć sprawnie. W folderze Nocy Muzeów zapisano, że w sali notowań będzie “możliwość uderzenia w dzwon giełdowy”. Dla większości zwiedzających było to chyba największą atrakcją, gdyż dźwięk dzwonu w sali notowań praktycznie nie milkł. Ja poprzestałem jedynie na zdjęciu na jego tle. Poza tym można było zwiedzić znaczną część różnych miejsc w całym centrum giełdowym.

Dom Spotkań z Historią na ulicy Karowej powitał nas z kolei ciekawym koncertem z muzyką graną na żywo do specjalnie zestawionych wyświetlanych fragmentów filmów z lat 30. XX wieku. Obejrzeliśmy tam także wystawę “Ocaleni z Mauthausen”, o polskich więźniach obozu koncentracyjnego w Mauthausen.
Pozytywnie również zaskoczyło Muzeum Marii Curie-Skłodowskiej na Freta, na Nowym Mieście.

Galerię Atelier na Foksal, miałem już sposobność zwiedzić przed trzema laty i mile ją wspominam. Dlatego ponownie się tam zjawiłem. Natomiast w pozostałych odwiedzonych punktach było miło, ale przeciętnie.

Noc krótsza niż zazwyczaj, gdyż wszystkie te miejsca obeszliśmy w niecałe cztery godziny. I mogę napisać tak jak we wpisie sprzed roku “Kolejną Noc Muzeów uważam za udaną. I czekam na następną”. Ale też warto się zmobilizować poza tym czasem do bardziej aktywnego zwiedzania różnych stołecznych instytucji kulturalnych. Bo w sumie aż wstyd że jeszcze do tej pory nie byłem w Muzeum Powstania, ani w Narodowym, ani nawet w Zamku Królewskim (mimo dwóch nieudanych podejść do zwiedzania). Czas nadrobić

Wczoraj miałem okazję zawitać pierwszego polskiego Starbucksa, na Nowym Świecie w Warszawie. Starbucks: marka kawiarni znana z amerykańskich filmów, ostatnio raczej kojarząca mi się z pracą zaliczeniową z corporate responsibility, ktorą pisałem w Norwegii. Stwierdziłem, że warto zajrzeć. Wrażenia? Miła atmosfera, sprawna obsługa, ale za to duże kolejki.

Wolę nie wiedzieć jak ciasno tam jest w weekend. Na zdjęciu moje wczorajsze menu: caramel frappucino za 13,5 oraz muffinka orange & lemon za 8 zł. Jak dla mnie ceny trochę kosmiczne, szczególnie za muffinkę. Niemniej jednak, bardzo smaczne Mimo miłych wrażeń, pewnie nieprędko tam znowu zajrzę, ze względu na ograniczoną zasobność studenckiego portfela.

Dzisiaj z kolei wpadłem na ten artykuł dotyczący Starbucksa.

To już wiadomo skąd się brały kolejki. Porównanie do McDonalds’a chyba bardzo trafne, bo nie pamiętam takiego zainteresowania tego typu lokalem od czasów pierwszych McDonaldsów. Ale jednak i jedna i druga marka są swoją drugą kultowe, więc nie ma się co dziwić.
“McDonald’s jest dla mas. Starbucks – dla wyższych sfer”. Może w pewnym stpniu na razie tak, póki Starbucksów jest mało. Za chwilę wyrosną jak grzyby po deszczu i staną się elementem naszej codzienności. Wtedy Starbucks też stanie się produktem masowym.