Warszawa jest miejscem o tyle niezwykłym dla tej Nocy, ze względu na mnogość instytucji udostępnionych dla zwiedzających (w tym roku było ich 158). Dlatego nie lada wyzwaniem było wybranie odpowiednich miejsc, tak żeby zobaczyć jak najwięcej, nie stać w długich kolejkach i pójść w miejsca w których się jeszcze nie było. Po różnych przemyśleniach, wraz z moimi nocnymi towarzyszami, zdecydowaliśmy się trzymać okolic Nowego Świata, Krakowskiego Przedmieścia, Starego i Nowego Miasta. Było więc trochę dla odmiany od zeszłych lat, kiedy to przeskakiwałem w różne części Warszawy, szczególnie na Pragę (o czym pisałem rok temu), a także Wilanów, Żoliborz i inne miejsca. Koncentracja naszych celów spowodowała, że nie korzystaliśmy z tradycyjnych dla tej Nocy autobusowych linii muzealnych, a wszystkie punkty zeszliśmy na piechotę.

Rozpoczęliśmy pod Pomnikiem Mikołaja Kopernika i dalej w kolejności: Pałac Staszica, Giełda Papierów Wartościowych, Galeria Atelier, Akademia Sztuk Pięknych, Dom Spotkań z Historią, Muzeum Marii Curie-Skłodowskiej, a na koniec Muzeum Azji i Pacyfiku.

Giełda Papierów Wartościowych, która w tym roku po raz pierwszy gościła Noc Muzeów, reklamowana była jako jedna z większych atrakcji tegorocznej edycji imprezy. Ludzi było tam sporo, aczkolwiek spodziewaliśmy się znacznie większych kolejek. A że w staniu w kolejkach, szczególnie na Krakowskim Przedmieściu, miałem już w tym roku niezłą wprawę, to żadne kolejki nie byłyby straszne Wszystko szło dosyć sprawnie. W folderze Nocy Muzeów zapisano, że w sali notowań będzie “możliwość uderzenia w dzwon giełdowy”. Dla większości zwiedzających było to chyba największą atrakcją, gdyż dźwięk dzwonu w sali notowań praktycznie nie milkł. Ja poprzestałem jedynie na zdjęciu na jego tle. Poza tym można było zwiedzić znaczną część różnych miejsc w całym centrum giełdowym.

Dom Spotkań z Historią na ulicy Karowej powitał nas z kolei ciekawym koncertem z muzyką graną na żywo do specjalnie zestawionych wyświetlanych fragmentów filmów z lat 30. XX wieku. Obejrzeliśmy tam także wystawę “Ocaleni z Mauthausen”, o polskich więźniach obozu koncentracyjnego w Mauthausen.
Pozytywnie również zaskoczyło Muzeum Marii Curie-Skłodowskiej na Freta, na Nowym Mieście.

Galerię Atelier na Foksal, miałem już sposobność zwiedzić przed trzema laty i mile ją wspominam. Dlatego ponownie się tam zjawiłem. Natomiast w pozostałych odwiedzonych punktach było miło, ale przeciętnie.

Noc krótsza niż zazwyczaj, gdyż wszystkie te miejsca obeszliśmy w niecałe cztery godziny. I mogę napisać tak jak we wpisie sprzed roku “Kolejną Noc Muzeów uważam za udaną. I czekam na następną”. Ale też warto się zmobilizować poza tym czasem do bardziej aktywnego zwiedzania różnych stołecznych instytucji kulturalnych. Bo w sumie aż wstyd że jeszcze do tej pory nie byłem w Muzeum Powstania, ani w Narodowym, ani nawet w Zamku Królewskim (mimo dwóch nieudanych podejść do zwiedzania). Czas nadrobić

Jednak nie czekając końca koncertu, ruszyliśmy na nocny spacer po Łazienkach. Łazienki nocą są o tyle niespotykane, że przebywanie tam po zmierzchu grozi nawet odpowiedzialnością karną. Niegdyś pan Ochroniarz wyprosił mnie z Parku tuż po tym jak mnie w nim zastał zmierzch (a był to koniec grudnia). Dlatego też sytuacja była naprawdę wyjątkowa. Organizatorzy zadbali nawet o prowizoryczne oświetlenie w postaci świeczek (właściwie zniczy) wzdłuż głównej alei Parku.

Po opuszczeniu Łazienek, ruszyliśmy na Pragę. Warszawska Praga Północ jest istnym zagłębiem różnego rodzaju sztuki, nie zawsze dostępnej w zwykły dzień dla szarego człowieka. Tej nocy, nawet małe nieznane pracownie artystyczne, do których często dotrzeć jest ogromnie trudno, otwierają swe podwoje dla żądnych sztuki. Takie miejsca zaskakują oryginalnością, której nie zobaczy się w nawet najbardziej obleganych miejscach, takich jak Zamek Królewski, Muzeum Narodowe, czy Muzeum Powstania Warszawskiego. Wzdłuż Ząbkowskiej, Brzeskiej, 11 Listopada, Inżynierskiej kryją się naprawdę bardzo ciekawe i mało znane miejsca, które tej nocy można zobaczyć. Zwiedzanie Pragi zakończyliśmy w Fabryce Trzciny, w której trafiliśmy na festiwal dotyczący Płocka. Obejrzeliśmy fragment (tak właściwie to końcówkę) sztuki pod nazwą “W oparach secesji”, przygotowaną przez teatr z Płocka.
Tegoroczna Noc Muzeów była dłuższa od poprzedniej, gdyż część miejsc była czynna nawet do trzeciej a nie jak do tej pory do pierwszej. Wiele miejsc do trzeciej było tłumnie obleganych. Nasza próba dostania się do Fotoplastykonu po godzinie drugiej, została zarzucona, ze względu na niekończącą się i bardzo wolno posuwającą się kolejkę.

Kolejną Noc Muzeów uważam za udaną. I czekam na następną, gdziekolwiek by ona nie była.
Chociaż teraz to się powinna nazywać Nocą Kultury, ze względu na to, że już nie tylko muzea i galerie biorą w niej udział, ale także różne instytucje kultury. Udział w niej nie ogranicza się jedynie do zwiedzania wystaw, ale także odbywają się koncerty, sztuki teatralne i inne atrakcje.
Tylko czym nazwać udział Sejmu RP w Nocy Muzeów? Ani to muzeum, ani galeria, ni inna instytucja kultury. Można zaliczyć najwyżej jako cyrk