“Brnąłem do ciebie maju przez mrozy i biele, przez śnieżyce i zaspy i lute zawieje, przez bezbarwne szpitale korytarze stycznia, w tych korytarzach słońce gasło ustawicznie.
A więc maj dokoła maj, wyświęca ogrody, i cały ja i cały ja, zanurzony w jordanie pogody, a teraz maj i maj i maj, dokoła się święci, od wonnych bzów szalonych bzów, wprost w głowie się kręci.”

Chodzi za mną Ballada Majowa SDMu. Bo właśnie po tak szczególnej, mroźnej i śnieżnej zimie, ta tęsknota za wiosną, a szczególnie za miesiącem majem, była jeszcze większa. A czemu maj? Nie jest to jeszcze lato, a już ciepło. Co prawda, czasami trochę popada, ale już jest bardziej wiosennie. Jednocześnie nie ma wakacyjnego zastoju, kiedy wszyscy są w rozjazdach. I dużo się dzieje. Długi majowy weekend. Rower. Spacery. Wyprawy. Różnorodne wydarzenia.

Jak maj – to zacząć się musi “długim weekendem”. W tym roku na Majówkę po raz pierwszy od dawna wybrałem nie morze, a góry. I to te góry, w których jeszcze nie byłem – Bieszczady. Wybrałem się tam, podobnie jak ostatnio na sylwestra, z Dębowym towarzystwem. Właściwie nie były to te najpopularniejsze bieszczadzkie tereny, ale położone nieco bardziej na zachód, na pograniczu Bieszczad i Beskidu Niskiego, w okolicach Komańczy. Ja, co prawda jestem bardziej miłośnikiem Tatr, ale te góry też mają w sobie coś niezwykle urzekającego. Szczególnie teraz na wiosnę, kiedy wszystko tam dokoła kwitnie i rozbudza się do życia. Najwięcej górskich piosenek jest w końcu o Bieszczadach – więc to coś o nich musi świadczyć.
Szkoda tylko, że długi weekend był taki krótki. Ale całe szczęście pogoda dopisała, chociaż ponoć w pozostałej części Polski w tym czasie padało. Nie wiem jak się to dzieję, ale zawsze w górach mam szczęście do pięknej pogody i mam nadzieję, że nie skończy się ono zbyt szybko. W sierpniu czekają bowiem Tatry

Po górach zjeżdżamy na Niziny. Planem majowym numer jeden był zakup roweru. Po miesiącu zastanawiania, zakupiłem i w końcu, po nie-wiem-ilu latach przerwy, mam swój własny rower. 6 lat jestem w Warszawie, a faktycznie dopiero teraz zacząłem ją poznawać. Biorę mapę i jadę w takie miejsca, gdzie jeszcze nie byłem albo byłem bardzo dawno. I takim sposobem przez ostatnie trzy tygodnie widziałem więcej Warszawy niż przez ostatnie lata. Ursynów objechałem już parę razy w rożne strony. A także trochę Mokotowa i Wilanowa, zahaczając także o Śródmieście. A to przecież dopiero początek

A dzisiaj Noc Muzeów Ciągle coś się dzieje.

Sam wyjazd miał dwojaki charakter. Był to wyjazd zarówno dla narciarzy jak i dla amatorów górskich wędrówek. Ja, jako że nart w życiu na nogach nie miałem, a równocześnie kocham chodzić po górach, więc wybór był prosty – górskie wędrówki. Na każdy dzień dostępne była trasa łatwiejsza i trasa trudniejsza. Z pięciu wędrówek, czterokrotnie wybierałem trasę trudniejszą, bo ona dawała zdecydowanie więcej przyjemności związanej z chodzeniem po górach. Celem górskich wędrówek był przede wszystkim pobliski Beskid Makowski (w tym najwyższy szczyt pasma – Lubomir oraz najwyższy szczyt w pobliżu Skomielnej – Koskowa Góra, a także kilka innych szczytów po drodze) a ostatniego dnia pobytu – także Gorce (a konkretniej ich kulminacja, czyli Turbacz).

Góry Beskidu Makowskiego nie należą do zbyt wymagających, jednak jak na tę porę roku były idealne. Przy śniegach i mrozach są znacznie bezpieczniejsze niż wysokie szczyty Tatr. Cechą charakterystyczną wycieczek w Beskid Makowski było to, że na jednej trasie przechodziliśmy przez kilka szczytów. Więc na początku czekało nas jedno podejście, następnie zejście na podobną wysokość, później drugie podejście i kolejne zejście itd. Nie było więc jednostajnego podchodzenia pod górę, tak jak to jest np. w Tatrach, ale zdobywanie kolejnych gór leżących na dłuższej trasie. Każdego dnia przechodziliśmy blisko 20 km. Ale suma pokonanych podejść i zejść byłaby pewnie porównywalna do pojedynczego wejścia i zejścia w Tatrach.

Pogoda na wyjeździe była zmienna. Pierwszego dnia mieliśmy piękne słońce, bezchmurne niebo i świetną widoczność, trzymał lekki mrozik, a dzień nas pożegnał pięknym zachodem słońca ponad górami. Następne dni przyniosły ocieplenie, odwilż, zachmurzenie, a czasami też deszcz. Śnieg powoli znikał, a w dzień Nowego Roku już go praktycznie nie było, tak że wędrowaliśmy w okropnym błocie. Ale ostatniego dnia, podczas naszej górskiej wycieczki na Turbacz, wspinaczka zaskoczyła nas piękną zimową scenerią. Było mroźno i śnieżnie, ale pięknie

Z tego względu, że był to wyjazd sylwestrowy, więc i dobrej zabawy sylwestrowej nie mogło zabraknąć. Nasz bal został zorganizowany w ośrodku w którym mieszkaliśmy, a dokładniej w naszej jadalni. Rozpoczął się dosyć improwizowanym polonezem. Nie mogło na nim zabraknąć także kultowego Tańca Belgijskiego. Zabawa była bardzo udana. Muszę powiedzieć, że dawno tak dobrze się nie bawiłem.

Sama miejscowość Skomielna Czarna zasługuje na uznanie przede wszystkim za różne przedsięwzięcia, których się podejmują jej mieszkańcy. Dowodem tego jest szczególnie “Domek z piernika” (o tym niżej) oraz własne parafialne radio Ain Karim o charakterze religijno-społecznym, które nadaje w najbliższej okolicy i jest prowadzone przez wolontariuszy z pobliskich terenów.

Ów wspomniany powyżej “domek z piernika” jest pięknie ustrojoną i oświetloną świąteczna zagrodą. Góruje ona nad Skomielną Czarną i gdy się ściemni nadaje niesamowity klimat całej okolicy. Oświetlony domek wygląda rzeczywiście jak bogato ozdobiony świąteczny “domek z piernika” i stał się niewątpliwą atrakcją miejscowości. Na poniższym filmiku można zauważyć jak to wszystko wyglądało:

Wyjazd był niewątpliwie bardzo udany i jestem szczęśliwy, że się zdecydowałem na niego pojechać. Takie tygodniowe oderwanie od rzeczywistości było mi potrzebne, szczególnie po tym co się w ostatnich miesiącach w moim życiu działo. Był to jednocześnie czas radości, czas spotkania z innymi ludźmi, czas górskiego wysiłku, czas wyciszenia i czas zabawy.

Pełna fotorelacja z wyjazdu w mojej galerii na Picasa.

Najbardziej zauważalna jest zmiana nagłówka. Do istniejącego zdjęcia, na którym wpatrywałem się w morze na klifie w Orzechowie, dodałem trzy inne i zestawiłem razem. Tym sposobem nagłówek nabrał kolorów i layout strony stał się bardziej wyrazisty. Dwa zdjęcia przedstawiają morze, a dwa pozostałe góry. Zdjęcia morskie zostały zrobione w Orzechowie, ale w odstępie dwuletnim (2007 i 2009). Z kolei oba zdjęcia górskie zostały wykonane tego samego dnia, na Czerwonych Wierchach w Tatrach.

Zmienił się także tytuł bloga: “wpatrując się w morze” zmieniło się na “ku morzu, ku górom”. Koncentruje się więc na tematach morza, w pobliżu którego się wychowałem oraz gór, które bardzo lubię i cenię i często do nich lubię wracać. Jednak czy to oznacza, że blog będzie jedynie morsko-górski? Wcale nie. Tytuł ma także mniej dosłowny sens. Patrząc na położenie geograficzne naszego kraju, a także wielu innych miejsc na świecie, wszystko rozciąga się pomiędzy morzem a górami. Dlatego można w dużym uproszczeniu przyjąć, że pisząc o wszystkim co się dzieje wokół nas, hasło “ku morzu, ku górom” wciąż pozostaje w tym kontekście aktualne. A to wszystko przez to moje geograficzne zboczenie
Teraz pora na akcent górski. Napisałem relację z mojej i Kasi wyprawy w Tatry, obiecaną we wcześniejszym wpisie, dostępną na podstronie “Tatry 2009″. Zapraszam do lektury.