“Brnąłem do ciebie maju przez mrozy i biele, przez śnieżyce i zaspy i lute zawieje, przez bezbarwne szpitale korytarze stycznia, w tych korytarzach słońce gasło ustawicznie.
A więc maj dokoła maj, wyświęca ogrody, i cały ja i cały ja, zanurzony w jordanie pogody, a teraz maj i maj i maj, dokoła się święci, od wonnych bzów szalonych bzów, wprost w głowie się kręci.”

Chodzi za mną Ballada Majowa SDMu. Bo właśnie po tak szczególnej, mroźnej i śnieżnej zimie, ta tęsknota za wiosną, a szczególnie za miesiącem majem, była jeszcze większa. A czemu maj? Nie jest to jeszcze lato, a już ciepło. Co prawda, czasami trochę popada, ale już jest bardziej wiosennie. Jednocześnie nie ma wakacyjnego zastoju, kiedy wszyscy są w rozjazdach. I dużo się dzieje. Długi majowy weekend. Rower. Spacery. Wyprawy. Różnorodne wydarzenia.

Jak maj – to zacząć się musi “długim weekendem”. W tym roku na Majówkę po raz pierwszy od dawna wybrałem nie morze, a góry. I to te góry, w których jeszcze nie byłem – Bieszczady. Wybrałem się tam, podobnie jak ostatnio na sylwestra, z Dębowym towarzystwem. Właściwie nie były to te najpopularniejsze bieszczadzkie tereny, ale położone nieco bardziej na zachód, na pograniczu Bieszczad i Beskidu Niskiego, w okolicach Komańczy. Ja, co prawda jestem bardziej miłośnikiem Tatr, ale te góry też mają w sobie coś niezwykle urzekającego. Szczególnie teraz na wiosnę, kiedy wszystko tam dokoła kwitnie i rozbudza się do życia. Najwięcej górskich piosenek jest w końcu o Bieszczadach – więc to coś o nich musi świadczyć.
Szkoda tylko, że długi weekend był taki krótki. Ale całe szczęście pogoda dopisała, chociaż ponoć w pozostałej części Polski w tym czasie padało. Nie wiem jak się to dzieję, ale zawsze w górach mam szczęście do pięknej pogody i mam nadzieję, że nie skończy się ono zbyt szybko. W sierpniu czekają bowiem Tatry

Po górach zjeżdżamy na Niziny. Planem majowym numer jeden był zakup roweru. Po miesiącu zastanawiania, zakupiłem i w końcu, po nie-wiem-ilu latach przerwy, mam swój własny rower. 6 lat jestem w Warszawie, a faktycznie dopiero teraz zacząłem ją poznawać. Biorę mapę i jadę w takie miejsca, gdzie jeszcze nie byłem albo byłem bardzo dawno. I takim sposobem przez ostatnie trzy tygodnie widziałem więcej Warszawy niż przez ostatnie lata. Ursynów objechałem już parę razy w rożne strony. A także trochę Mokotowa i Wilanowa, zahaczając także o Śródmieście. A to przecież dopiero początek

A dzisiaj Noc Muzeów Ciągle coś się dzieje.

Gdy miałem kilkanaście lat, jeszcze jako uczeń podstawówki, próbowałem sobie wyobrazić ten moment w którym kończę studia i zaczynam w pełni dorosłe życie. Zdawałem sobie sprawę, że ten czas z pewnością nadejdzie, jednak była to perspektywa tak odległa, że jakiekolwiek wyobrażenia pozostawały wówczas jedynie w mojej podświadomości. Czas jednak mijał i mijał. Minęła podstawówka, liceum, skończyłem osiemnaście lat, poszedłem na studia. Minęło kolejne 5 lat i okazało się, że to już jest ten czas…

Teraz następuje przejście do nowego życia – prawdziwie dorosłego. Jakby nie patrzeć – to moment przełomowy. Rozpatrując w ujęciu demograficznym, to w tym miejscu faktycznie kończy się wiek przedprodukcyjny, a zaczyna wiek produkcyjny (chociaż teoretyczna granica używana do celów statystycznych to 18. rok życia). Kończy się etap obejmujący dzieciństwo i lata młodzieńcze – czas beztroski, kiedy istniało wiele ułatwień i najczęściej otrzymywało się wiele gotowych rozwiązań. Teraz już wszystko zależeć będzie wyłącznie ode mnie, od moich decyzji, mojego zaangażowania. Jest to więc czas w którym należy pozmieniać nieco priorytety, poważnie myśleć o życiu, nie bać się nowych wyzwań, konkretnych decyzji, odpowiedzialności, nie zapominając jednocześnie o tym co najważniejsze, przede wszystkim w życiu osobistym.

Następny przełomowy moment to będzie przejście z wieku produkcyjnego w poprodukcyjny. Ale do tego czasu jeszcze sporo. Jakieś 40 lat, jeśli oczywiście dożyję

Jednak nie czekając końca koncertu, ruszyliśmy na nocny spacer po Łazienkach. Łazienki nocą są o tyle niespotykane, że przebywanie tam po zmierzchu grozi nawet odpowiedzialnością karną. Niegdyś pan Ochroniarz wyprosił mnie z Parku tuż po tym jak mnie w nim zastał zmierzch (a był to koniec grudnia). Dlatego też sytuacja była naprawdę wyjątkowa. Organizatorzy zadbali nawet o prowizoryczne oświetlenie w postaci świeczek (właściwie zniczy) wzdłuż głównej alei Parku.

Po opuszczeniu Łazienek, ruszyliśmy na Pragę. Warszawska Praga Północ jest istnym zagłębiem różnego rodzaju sztuki, nie zawsze dostępnej w zwykły dzień dla szarego człowieka. Tej nocy, nawet małe nieznane pracownie artystyczne, do których często dotrzeć jest ogromnie trudno, otwierają swe podwoje dla żądnych sztuki. Takie miejsca zaskakują oryginalnością, której nie zobaczy się w nawet najbardziej obleganych miejscach, takich jak Zamek Królewski, Muzeum Narodowe, czy Muzeum Powstania Warszawskiego. Wzdłuż Ząbkowskiej, Brzeskiej, 11 Listopada, Inżynierskiej kryją się naprawdę bardzo ciekawe i mało znane miejsca, które tej nocy można zobaczyć. Zwiedzanie Pragi zakończyliśmy w Fabryce Trzciny, w której trafiliśmy na festiwal dotyczący Płocka. Obejrzeliśmy fragment (tak właściwie to końcówkę) sztuki pod nazwą “W oparach secesji”, przygotowaną przez teatr z Płocka.
Tegoroczna Noc Muzeów była dłuższa od poprzedniej, gdyż część miejsc była czynna nawet do trzeciej a nie jak do tej pory do pierwszej. Wiele miejsc do trzeciej było tłumnie obleganych. Nasza próba dostania się do Fotoplastykonu po godzinie drugiej, została zarzucona, ze względu na niekończącą się i bardzo wolno posuwającą się kolejkę.

Kolejną Noc Muzeów uważam za udaną. I czekam na następną, gdziekolwiek by ona nie była.
Chociaż teraz to się powinna nazywać Nocą Kultury, ze względu na to, że już nie tylko muzea i galerie biorą w niej udział, ale także różne instytucje kultury. Udział w niej nie ogranicza się jedynie do zwiedzania wystaw, ale także odbywają się koncerty, sztuki teatralne i inne atrakcje.
Tylko czym nazwać udział Sejmu RP w Nocy Muzeów? Ani to muzeum, ani galeria, ni inna instytucja kultury. Można zaliczyć najwyżej jako cyrk

Wczoraj miałem okazję zawitać pierwszego polskiego Starbucksa, na Nowym Świecie w Warszawie. Starbucks: marka kawiarni znana z amerykańskich filmów, ostatnio raczej kojarząca mi się z pracą zaliczeniową z corporate responsibility, ktorą pisałem w Norwegii. Stwierdziłem, że warto zajrzeć. Wrażenia? Miła atmosfera, sprawna obsługa, ale za to duże kolejki.

Wolę nie wiedzieć jak ciasno tam jest w weekend. Na zdjęciu moje wczorajsze menu: caramel frappucino za 13,5 oraz muffinka orange & lemon za 8 zł. Jak dla mnie ceny trochę kosmiczne, szczególnie za muffinkę. Niemniej jednak, bardzo smaczne Mimo miłych wrażeń, pewnie nieprędko tam znowu zajrzę, ze względu na ograniczoną zasobność studenckiego portfela.

Dzisiaj z kolei wpadłem na ten artykuł dotyczący Starbucksa.

To już wiadomo skąd się brały kolejki. Porównanie do McDonalds’a chyba bardzo trafne, bo nie pamiętam takiego zainteresowania tego typu lokalem od czasów pierwszych McDonaldsów. Ale jednak i jedna i druga marka są swoją drugą kultowe, więc nie ma się co dziwić.
“McDonald’s jest dla mas. Starbucks – dla wyższych sfer”. Może w pewnym stpniu na razie tak, póki Starbucksów jest mało. Za chwilę wyrosną jak grzyby po deszczu i staną się elementem naszej codzienności. Wtedy Starbucks też stanie się produktem masowym.